Bijna versleten, maar goedgekeurd!

Naaien en dat maaksel dan ook meteen hier het www op gooien, tis niet altijd mijn sterkste kant. Hoewel ik daar de laatste weken terug wat extra mijn best voor doe. Al betekent dat natuurlijk wel dat er hier nog heel wat dingen de blog nog niet op raakten.

De broekjes die jullie vandaag zien, zijn eigenlijk al maanden af. Echt hé. Het ene is ondertussen al flink gepluisd, van het vele wassen. Maar versleten of niet, ze verdienen toch nog een plekje hier. Ik trok er vroeger (gelukkig) al foto’s van want anders toonde ik hier misschien broekjes zonder foto – haha. Neen, gewoon maar om te zeggen dat foto’s hier vaak in real life worden genomen. Dus dan is de kans groot dat ofwel

  1. het licht van de foto niet goed zit.
  2. het kind met nogal gekke, erbarmelijke of gewoon-niet-te-tonen gezichtsuitdrukking op de foto staat.
  3. er ergens wel een veeg van melk, choco of whatever op het kledingstuk te zien is.
  4. of er gewoon niets op de foto te zien is omdat die kinders van mij altijd weer weg lopen van voor die camera. Ze zien immers liever zelf waar ik naar zit te kijken…

Geloof mij, foto’s van de laatste soort kom ik regelmatig tegen… 🙂

Maar dus, de broekjes. Ik weet zelfs niet meer welk één ik eerst maakte. Google foto’s leert mij wel dat het grijze broekje eerst rond zijn kont hing. Ik ging helemaal overstag toen ik deze outfit zag. Echt, een hele leuke, speelse outfit vond (en vind) ik dat. Misschien moet ik nog wat van copycat gaan spelen. Maar dus ging ik op zoek naar het patroontje voor de broek. En warempel, dat zat hier tussen de boekjes! Ik volgde haar verslag en deed aan beide zijden van de tailleband -3cm. Achteraf bekeken mocht dat zelfs nog meer zijn, en ook de bovenkant van de broek zelf mocht ook wat smaller. Das voor een volgend exemplaar. Eentje die er zeker komt, meer nog, de stof ligt momenteel op mijn naaitafel. Door mister Fenn hemzelf daar gelegd. Want “dat gaat heel mooi zijn mama!” dixit het piepstemmetje.

Het hele broekje werd afgewerkt met de honinggraatsteek. Eerder kon je hier al lezen hoe ik daar grote fan van ben. En nog steeds. Doe dat in een contrasterend kleur en je maakt de hele outfit gewoon net dat tikkeltje leuker. Ik moet dat echt meer doen!

Later volgde de Noa pants van Compagnie M. De zwarte stof is een hele zachte sweaterstof. Echt, ik zou zelf zo’n broek willen. De zakjes maakte ik uit een restje contrasterend superhelden tricot. Hij noemt hem zelf zijn sportbroek. Dus dan moet dat ding wel gemakkelijk zitten, niet 😉

En echt, in een wip zit de broek ineen. De zakken zijn ideaal om restjes weg te werken en in tricot is het de ideale ravottersbroek. Wat wilt een mens nog meer?

img_20161104_150921

En na het zien van die laatste foto’s moet je zeggen: poseren, hij kan het wel.

Als ie wil 😉

Patroon grijze broek: de Hop and Jump  (Ottobre 1/2015)
Stof grijze broek: Ik vermoed bij Madeline de stoffenmadam
Patroon zwarte broek: Noa pants (Compagnie M)
Stof zwarte broek: Madeline de stoffenmadam

 

Advertenties

Zoete dromen

Als ik denk aan een rondje bandwerk, gaan mijn haren spontaan ietsje rechter staan. Maar af en toe is het van moetens

Dat kindjes groot worden, weten we allemaal wel. En toch blijf ik af en toe even verbaasd kijken hoe snel dat soms wel gaat.

Voor zijn verjaardag kreeg hij een autobaan. Terwijl hij enthousiast heen en weer wipte, maakte ik een filmpje. Plots bleek het kleine gaatje in zijn broek een kemel van een gat te zijn geworden. Er viel echt niet meer te ontkennen dat zijn pamperkontje uit zijn broek barst. Dus drong er zich wat bandwerk op: pyjama’s.

Sinds november vorig jaar probeer ik die uitpuilende stofjeskast hier wat te bedwingen. Dus ging ik noest aan de slag met wat hier nog lag aan restjes. En het bleek dat je daar nog wel wat mee kan 😉

Ik knipte 3 exemplaren en naaide die verspreid over enkele weken. Sinds ik terug herstartte op mijn werk, gaat het naaien hier wat aan een lager tempo. En foto’s nemen in deze duistere dagen is nu ook niet van het plezantste werk. Dus deze zijn al even klaar maar raken nu pas gefotografeerd én op de blog!

Bij de eerste pyjama rimpelt de halsboord wat vooraan. Ik wou die er snel snel aan zetten en verdeelde de stof (en halsboord) niet in 4 met dit als resultaat… De achterkant ziet er wel ok uit maar bij de volgende 2 exemplaren verdeelde ik dus wél alles netjes in 4! Dat geeft toch een schoner resultaat!

IMG_20160120_100148IMG_20160120_102617IMG_20160120_102719

IMG_20160120_103153
hartjes voor kindervoetjes!

Foto’s nemen is soms (ahum meestal) een echte uitdaging. Nee is een van de favoriete woordjes en de zon werkt dezer dagen ook niet echt mee.
Dus mocht mijn knappe kerel een beetje gek doen in zijn kamer en dat vond hij duidelijk veel leuker!

IMG_20160128_203648
Verstoppertje spelen 😉
IMG_20160128_203532
sssst mama, ik slaap!

De laatste pyjama fotografeerde ik zonder model. “Het vat was af.” zeggen wij hier. Slapen deed hij vanavond in deze pyjama maar dat zal u moeten geloven zonder foto!

IMG_20160201_201145IMG_20160201_201158

 

Stof: restjes uit mijn stoffenkast
Patroon trui: Billie van Zonen 09
Patroon broek: Ottobre 4/2014

 

Woeste tijger

De kop is eraf. Gelukkig niet de mijne, stel u voor!

Mijn eerste werkdag zit er op. Na een jaar (ttz 53 weken) vol verlof ging ik eergisteren met gemengde gevoelens opnieuw aan de slag. Maar hé kijk, we leven nog!

Het is voorbij gevlogen, once again. Want ik was nog maar 4 maanden terug aan de slag na de geboorte van onze oudste. Toen bleef ik 15 maanden thuis en ook die periode ging voorbij zonder dat ik er erg in had. Mijn job houdt mogelijks veiligheidsrisico’s in voor zwangere vrouwen dus kunnen wij onmiddelijk stoppen met werken. Dat betekent dus een zee van tijd. Al is dat best relatief eens er kindjes zijn, heb ik gemerkt 🙂

Vele vriendinnen, familie, collega’s,… vragen of dat niet verschrikkelijk vervelend is om zo lang thuis te zijn. Bij god, nee!!!! Wat een vraag?! Stellen ze me voor om nog een jaartje thuis te blijven, ik deed het onmiddelijk! Sinds ik zo’n 6 à 7 maanden zwanger was van de oudste, ontdekte ik de naaimachine. En ik ben verslaafd sindsdien… Haast elke dag ben ik er mee bezig. Zit ik niet achter de machine, dan ben ik bezig patroontjes te zoeken, blogs te lezen die me opnieuw inspiratie geven, naaitijdschriften te doorbladeren. Het begint me zelfs zodanig in de ban te houden dat ik al niet meer gewoon naar confectiekleding kan kijken! Ik bekijk de details, de afwerking, maak in mijn hoofd notities van leuke details die ik eventueel ook kan gebruiken,…

image

image

Wat ik u vandaag toon, is een toevallig samenspel van een gepind detail in mijn hoofd en het perfecte patroon daarvoor. Het komt er dus gewoon op neer dat ik ergens een leuk detail spotte en daar toevallig een patroon voor vond 🙂 Kan het nog makkelijker?! Ja, ik weet het, de trui kopen was nog eenvoudiger maar mijn naaisterhart zei me dat ik dat gewoon beter zelf kon maken!

Ik hou van leuke, aparte details. Meestal worden die hier nog niet echt toegevoegd aan zelfgemaakte kledij. Gewoon is momenteel al vaak goed genoeg. Met wat meer ervaring komt dat er nog wel denk ik. Toen ik enkele maanden terug een trui zag met een schuine rits vond ik de trui precies veel schoner. Zo’n simpel idee maar het gaf de trui meteen iets extra. Ergens ging een lichtje branden, dat heb ik nog gezien. Zonder het toen eigenlijk te zien. Ik dook in mijn stapel ottobres en jawel. Deze editie verblijdde mijn hart.

Het patroon werd overgetekend, stof werd geknipt. Het ineen zetten van de trui ging eigenlijk vlot. Aangezien mijn eerdere ervaringen met ottobres en knippies niet zo positief te noemen zijn, nam ik dit project mee naar de naailes. Als ik dat niet had gedaan, zat de trui misschien nog sneller ineen… De juf vond de uitgelegde manier niet zo goed en stelde een andere manier voor. Ik volgde haar uitleg maar daardoor moest ik de polsboordjes over mijn machine trekken om deze af te werken met de honinggraatsteek. De boordjes voor een 2-jarige zijn nog vrij klein te noemen (ahum) en de stof werd dus helemaal uitgerokken waardoor de honinggraatsteek aan de binnenzijde van de mouw meer naast dan op de naad viel. Lostornen?! Tja, ik stel voor dat jullie eens zo’n steek proberen los te maken… Tel daar nog eens een speciale tricotsteek bij waarmee ik de zijnaad van de mouw stikte, en jullie kunnen zich vast de zweetdruppels op mijn voorhoofd al voorstellen. Uiteindelijk nam ik mijn schaar, knipte de mouwboorden er af en zette er nieuwe aan, op MIJN manier. En dat werkt prima!

image

 

image

image

image

image

image

image

image

Maar kijk, hij heeft er een schone trui bij, met scheve rits én honinggraatsteek. Ik ben er weg van! Wat vinden jullie?

Foto’s nemen van een klein, actief kereltje… Dat geeft soms verrassende foto’s maar zijn enthousiasme maakte het zo veel leuker! Woensdag mocht hij zijn 2e kaarsje uitblazen! De ideale gelegenheid om hem deze trui cadeau te doen!

 

image

Patroon: Ottobre 3/2014 nr13

Stof: Nosh

Fournituren: Soldeur