Eentje voor de zomer van 2018

Ja, 2018… U leest het goed. Hoe dat komt, kun je hier zo lezen.

Enkele weken terug bracht Compagnie M een nieuw patroontje uit. De judith dress, gratis en voor niets! Ik was meteen verliefd op de open rug. Geen idee waarom, maar ik heb het gewoon voor speciale ‘ruggen’. Ook voor mezelf vind ik een mooi, verrassend rugdeel altijd leuk.

Natuurlijk was (en is) dat voor zo’n kleintjes niet zo handig. Meestal hebben die immers een body aan. Maar deze zomer word ze 2, dus dat betekent potjestraining. En potjestraining betekent slipjes en dergelijke. Dus dan kon ze wel zo’n kleedje aan hé. Ah ja!

Nu moet ik ook wel vertellen dat ik over het algemeen het patroontje van de Tinny gebruik voor haar. Een verlengde maat 80. Maar dat ik nu toch wel van plan was om een maat 86 uit te tekenen. Maar toen was daar dit nieuwe patroon dus wou ik dat eigenlijk wel eens proberen. In al mijn enthousiasme ging ik dus aan de slag met de 86. Enthousiast ja, dat was ik wel. Een luie naaister, dat ook want een meetlint haalde ik wederom niet boven – Ik leer dat vast nooit!

Dus toen ik aan het naaien sloeg, had ik al in ’t snotje dat dat een flink stuk te groot zou zijn. Daarom overlapte ik het rugdeel met 4 cm in plaats van de voorgeschreven 3 cm en sloeg ik de zoom wat verder terug dan nodig. Ik leefde nog een beetje met de hoop dat het allemaal wel mee viel maar zodra ik haar het jurkje aan trok was het duidelijk dat het nog wel een flink stuk te groot was…

Zelf vond ze dat precies niet zo erg. Ze fladderde weer van links naar rechts, kast op, stoel over,… Haar volgen voor wat deftige foto’s was best een challenge zo ’s morgens vroeg! En hoewel de jurk haar te groot is, vond ik het zo schattig aan. Die blote rug, ik ben er weg van!

Zoals je ziet deed ik een aantal aanpassingen. De strik vooraan liet ik weg want dat vond ik niet helemaal mijn ding. Sorry Marthe… Het rokdeel, daar moest ik noodgedwongen een rimpelrok van maken want ik kwam net enkele centimeters te kort om de plooien volgens het patroon te maken. En ik had werkelijk geen zin in een herberekening van de plooien dus ging ik voor het rimpelen.

De knoopsgaten voor deze strikjes bezorgden me even wat stress. Ik had geen flauw idee hoe ik moest inschatten hoe groot die moesten zijn. Ik koos een klein knoopje uit mijn verzameling waarvan ik dacht dat die het wel zou doen. Uiteindelijk bleek ik, echt waar, een mm te kort te komen om de knoop er makkelijk door te krijgen. Ik maakte de opening dus net iets groter. In een ideale wereld had ik de knoopsgaten ook verticaal in plaats van horizontaal gemaakt maar ah… Die strikjes zijn zo schattig, helemaal perfect voor dit jurkje!

IMG_20170412_084257

Op de foto’s kunt u dus duidelijk zien waar die zomer 2018 op slaat. Ik hoop dat ze er volgend jaar nog in kan want dit is nu niet zo’n ideaal winterjurkje. Maar ik vraag me af: zou dat werkelijk helpen om een baksteen op haar hoofd te leggen? 😉

Patroon: Judith dress by Compagnie M
Knoopjes: Veritas
Stof: gekocht via IG
Advertenties

Bijna versleten, maar goedgekeurd!

Naaien en dat maaksel dan ook meteen hier het www op gooien, tis niet altijd mijn sterkste kant. Hoewel ik daar de laatste weken terug wat extra mijn best voor doe. Al betekent dat natuurlijk wel dat er hier nog heel wat dingen de blog nog niet op raakten.

De broekjes die jullie vandaag zien, zijn eigenlijk al maanden af. Echt hé. Het ene is ondertussen al flink gepluisd, van het vele wassen. Maar versleten of niet, ze verdienen toch nog een plekje hier. Ik trok er vroeger (gelukkig) al foto’s van want anders toonde ik hier misschien broekjes zonder foto – haha. Neen, gewoon maar om te zeggen dat foto’s hier vaak in real life worden genomen. Dus dan is de kans groot dat ofwel

  1. het licht van de foto niet goed zit.
  2. het kind met nogal gekke, erbarmelijke of gewoon-niet-te-tonen gezichtsuitdrukking op de foto staat.
  3. er ergens wel een veeg van melk, choco of whatever op het kledingstuk te zien is.
  4. of er gewoon niets op de foto te zien is omdat die kinders van mij altijd weer weg lopen van voor die camera. Ze zien immers liever zelf waar ik naar zit te kijken…

Geloof mij, foto’s van de laatste soort kom ik regelmatig tegen… 🙂

Maar dus, de broekjes. Ik weet zelfs niet meer welk één ik eerst maakte. Google foto’s leert mij wel dat het grijze broekje eerst rond zijn kont hing. Ik ging helemaal overstag toen ik deze outfit zag. Echt, een hele leuke, speelse outfit vond (en vind) ik dat. Misschien moet ik nog wat van copycat gaan spelen. Maar dus ging ik op zoek naar het patroontje voor de broek. En warempel, dat zat hier tussen de boekjes! Ik volgde haar verslag en deed aan beide zijden van de tailleband -3cm. Achteraf bekeken mocht dat zelfs nog meer zijn, en ook de bovenkant van de broek zelf mocht ook wat smaller. Das voor een volgend exemplaar. Eentje die er zeker komt, meer nog, de stof ligt momenteel op mijn naaitafel. Door mister Fenn hemzelf daar gelegd. Want “dat gaat heel mooi zijn mama!” dixit het piepstemmetje.

Het hele broekje werd afgewerkt met de honinggraatsteek. Eerder kon je hier al lezen hoe ik daar grote fan van ben. En nog steeds. Doe dat in een contrasterend kleur en je maakt de hele outfit gewoon net dat tikkeltje leuker. Ik moet dat echt meer doen!

Later volgde de Noa pants van Compagnie M. De zwarte stof is een hele zachte sweaterstof. Echt, ik zou zelf zo’n broek willen. De zakjes maakte ik uit een restje contrasterend superhelden tricot. Hij noemt hem zelf zijn sportbroek. Dus dan moet dat ding wel gemakkelijk zitten, niet 😉

En echt, in een wip zit de broek ineen. De zakken zijn ideaal om restjes weg te werken en in tricot is het de ideale ravottersbroek. Wat wilt een mens nog meer?

img_20161104_150921

En na het zien van die laatste foto’s moet je zeggen: poseren, hij kan het wel.

Als ie wil 😉

Patroon grijze broek: de Hop and Jump  (Ottobre 1/2015)
Stof grijze broek: Ik vermoed bij Madeline de stoffenmadam
Patroon zwarte broek: Noa pants (Compagnie M)
Stof zwarte broek: Madeline de stoffenmadam

 

Blogtour: Lila dress & jumpsuit

Toen Sylvia van de blog Lily&Woody testers zocht voor een nieuw jurkje, schreef ik me onmiddelijk in. Hier kon u al lezen hoe ik haar patroon gebruikte voor een maatje 62. Ik deed toen al een warme oproep tot grotere maatjes van dit jurkje dus kon ik niet anders dan op haar vraag te reageren.

Wat later keek ik even verbaasd toen ik een mailtje in mijn inbox zag van Marthe van Compagnie M. Maar blijkbaar had Sylvia haar hulp ingeroepen bij het uittekenen van de andere maatjes. Geen slecht idee me dunkt!

Nog diezelfde avond rolde het patroon hier uit de printer. Een paar dagen later werd alles geknipt, geplakt en getekend. Volgens de tabel moest ik maatje 0m maken voor mijn kleine, fijne meisje van bijna 4m. Bij het knippen van de stof dacht ik nog “Mijn God, dat meisje van mij is écht wel mini!’ Ik immers al direct in ’t snotje dat het jurkje groot zou uitvallen. En die snotjes bleken terecht 😉 Het jurkje was veel (ahum) te groot! Een pasbeurt leverde deze foto op…

 

image

Gelukkig zette mijn lachebekje haar grootste smile weer op! Al denk ik eerder dat ze stiekem de mama uitlachtte met deze flater… Bij het nameten van het tekstvak bleek dat het niet de gebruikelijke 2,5 cm groot was maar wel een ferme 3,4cm. Dat zegt genoeg zeker?!

Mijn stofjeskast is nogal uitgebreid en zo kon ik meteen een nieuw stofje knippen. Na enige aarzeling (en dat vakje nog enkele keren te hermeten) zette ik er toch de schaar in. Bij mijn eerste versie liet ik de stolpplooi achterwege maar die voorzag ik bij deze versie wel. Het flapje knipte ik ook nu weer niet. Als accent naaide ik op het voorpand een zwart lint en zette daar een strikje op.

image

image

image

image

image

image

image

Het naaien van dit jurkje gaat als een trein, serieus! Ik vind het heerlijk om op een uurtje een nieuw jurkje voor die mini-meid in elkaar te naaien. Want zeg nu eerlijk: die kleintjes groeien zo snel uit hun kleertjes! Dan heb ik echt geen zin om moeilijke en tijdrovende stuks te maken!

Nog diezelfde week knipte ik de stof voor een 3e versie, het omkeerbare jurkje. Maar zieke kindjes (met bijgevolg een wat vermoeide mama) gooiden mijn tijdsschema hier danig om! Het kwam hier op neer: ik knipte mijn stof (en zelfs dat deed me al even vrezen dat het met mijn mentale capaciteiten nogal abominabel gesteld is…) en naaide ook effectief 80% van het jurkje. Maar tijdens een avondlijke naaisessie belandde het jurkje met een grote zwier in de vuilnisbak, het kreeg er zelfs nog een welgemeende klap van het vuilnisbakdeksel boven op! De dag erna had ik datzelfde deksel twijfelend in mijn handen… Ik kreeg spijt dat ik het jurkje toch niet afwerkte maar een welgemikte portie havermout deed me besluiten dat ik het toch beter eens opnieuw probeerde ipv dit exemplaar uit de vuilnisbak te vissen.

De testfase is ondertussen een 3-tal weken geleden maar een nieuwe versie is er nog niet van gekomen. In het patroon zit ook een optie om een jumpsuit te maken. Ik zag al enkele fantastische exemplaren passeren dus het kriebelt om ook deze optie te proberen. Wie graag nog eens alle mogelijkheden van het patroon op een rij ziet, kan hier en hier terecht. Bij de lancering van dit patroon komt trouwens een give-away! Waag dus zeker jullie kans!

Hier kun je het Lila dress & jumpsuit-patroon bestellen. En voor de snelle beslissers kun je het nog met 10% korting bestellen tot en met zondag 10/1. Je gebruikt daarvoor de code LILA10. Vooruit! GA! En koop!